గోళీసోడా

“నా పతిదేవుడి కంటే ఉత్తమ పురుషుడు ఈ భూప్రపంచం మీద ఏ పెళ్ళానికైనా మొగుడుగా లభించి ఉంటాడా!!! అనిపించి, ఆ క్షణంలో కొండంత సంతోషం, కించిత్ గర్వం నా మెదడులో ప్రవేశించి, ఆయన్ని వెనుకమాటుగా వెళ్ళి ఎడమ చెవిని కొరకాలనిపించింది.”

ఆఫీస్ నుంచి టప్పర్‌వేర్ క్యారియర్, లెనోవో ల్యాప్‌టాప్ మోసుకొని వచ్చిన నాకు “అత్తలాంటి కోడలు” సీరియల్‌లో హీరోయిన్ చెబుతున్న డైలాగ్ చెవిన పడింది.

డైలీ సీరియల్ వస్తున్న టైంలో ఇంటికి చేరుకున్న నన్ను చూసి మా అమ్మ “మళ్ళీ ఈ టైంకి ఇంటికి వస్తే పోలీసులకు ఫోన్ చేసి న్యూసెన్స్ కేస్ పెడతాను” అని నా భార్య వైపుకి తిరిగింది. నా భార్యేమో నా వైపుకి తిరిగి “రండి మంచి ఇంట్రెస్టింగ్‌గా ఉంది సీరియల్, కూర్చుని చూడండి” అంటూ మా అమ్మ వేస్తానన్నదానికంటే పెద్ద శిక్ష వెయ్యబోయింది.

చేసేది ఏమీ లేక, చెయ్యాల్సింది ఏదీ లేక స్వైన్ ఫ్లూ వచ్చి దుప్పటి కప్పుకొని నిద్రపోతున్న కళాకారుణ్ణి తట్టి లేపాను. టీపాయ్ మీద ఉన్న రాం గోపాల్ వర్మ ‘నా ఇష్టం’ స్ఫూర్తితో నేను ఒక్కడినే “బిజినెస్ మ్యాన్” మూవీకి వెళ్దామని డిసైడ్ చేస్కున్నా.

అనుకున్న వెంటనే టికెట్ సంపాదించటానికి నా ముందున్న నాలుగు ఆప్షన్స్ ఇవి:

•     జెంట్స్ క్యూలో నిలబడి తోసుకుంటూ టికెట్ తీసుకొని యురేకా… అని అరవటం.
•     లేడీస్ క్యూలో ఉన్న వారిని “నాకో టికెట్ ప్లీజ్… ఐ యాం ఎ పూర్ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్“ అని బెగ్ చేసుకోవటం.
•     చారల చెడ్డీ, పులి గోరు, ‘బీయింగ్ హ్యూమన్’ టీషర్ట్ వేసుకున్న ఖాదర్ భాషా దగ్గర ఒక 1,116లు సమర్పించుకొని బ్లాక్‌లో టికెట్ కొనుక్కోవటం.
•     ఈజీ మూవీస్‌లో టికెట్ కొనుక్కోవటం.

ఇందులో ఆప్షన్ 4 కొంచెం ఈజీగా అనిపించి మా ఇంటి సందు చివర శివాలయం పక్కన, వేప చెట్టు కింద ఉన్న ఫ్రెండ్స్ ఇంటర్నెట్ సెంటర్ వైపుకి నా కుడి కాలిని ఎడం కాలు ఈడ్చుకుంటూ తీస్కుని వెళ్ళింది.

ఫ్రెండ్స్ ఇంటర్నెట్ సెంటర్‌కి వెళ్ళిన నాకు, గోడ మీద కొంచెం ఈసాన్యానికి వంగి ఉదయం 5:30  టైం చూపిస్తున్న గోడ గడియారం, “టీం వర్క్ ఈజ్ మోర్ వీ ఎండ్ లెస్ ఐ” అని బూజు పట్టిన పోస్టర్, “అప్పు రేపు” అని ఉన్న ప్లాస్టిక్ బోర్డ్ స్వాగతం పలికాయి.

కౌంటర్ దగ్గర సిస్టం ముందు కూర్చుని ఉన్న మహిళ దగ్గరికి వెళ్ళి…

నేను:  “నాకు బిజినెస్ మ్యాన్ టికెట్ కావాలి”.

కౌంటర్‌లో లేడీ: నా పేరు శ్వేత_క్యూటీపై. నీకు ఫేస్‌బుక్ ఐడీ ఉందా???

నేను: బిజినెస్ మ్యాన్ టికెట్ కావాలంటే ఫేస్‌బుక్ ఐడీ కంపల్సరీనా? ఇవిగో ఇది నా డ్రైవింగ్ లైసెన్స్, పాస్‌పోర్ట్, నా మేనేజర్ నాకు ఇచ్చిన అప్ప్రైసల్ లెటర్, నా ఆధార్ కార్డ్ నంబర్, లాస్ట్ 3 మంత్స్ పే స్లిప్. ఇవి సరిపోవా?

శ్వేత_క్యూటీపై: అవి అన్నీ తరువాత. ఆ ఎదురుగా ఉన్న షాప్‌లో అమ్మాయి ఉదయాన్నే “నేను షాప్‌ని చిమ్మను” అని స్టేటస్ పెడితే 16 లైక్స్ వచ్చాయి. దానికి పోటీగా “నేను షట్టర్ ఎత్తను” అనే స్టేటస్ పెట్టాను. ఇప్పటికి 8 లైక్సే వచ్చాయి. నువ్వు కూడా లైక్ క్లిక్కుతావేమో అని అడిగా.

నేను: నాకు ఫేస్‌బుక్ ఐడీ లేదు. నాకు బిజినెస్ మ్యాన్ టికెట్ కావాలి.

శ్వేత_క్యూటీపై:  ఫేస్‌బుక్ ఐడీ లేకుండా నన్ను పీక్కు తినటానికి వచ్చావా? సరే నీ పేరు, ఏజ్, పుట్టు మచ్చలు, చెప్పుల సైజ్ చెప్పు. టికెట్ బుక్ చేస్తా… అని సిస్టం వైపుకి తిరిగింది.

డీటెయిల్స్ టైప్ చేస్తున్న శ్వేత_క్యూటీపై సడెన్‌గా నా వైపుకి తిరిగి అరుస్తూ, “నీ మీద పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇస్తా. నా చేతితో “పెద్దలకు మాత్రమే”  అని ట్యాగ్ లైన్ రాసి ఉండే సినిమాకి టికెట్ బుక్ చేయిస్తావా?” అంది.

నేను: బిజినెస్ మ్యాన్ ఆ… టైపు ఫిల్మ్ కాదు తల్లీ… ఇట్స్ ఎ కంప్లీట్ ఫ్యామిలీ ఎంటర్‌టైనర్.

శ్వేత_క్యూటీపై: ఆ… టైపు ఫిల్మ్ కాకపోతే డీటెయిల్స్ ఫిల్ చేస్తుంటే బ్లూ స్క్రీన్ ఎందుకు వస్తుంది?

నేను (కంప్యూటర్ వైపుకి తిరిగి):  మేడం, అది విండోస్‌లో ఎర్రర్. ఒక్కసారి రీస్టార్ట్ చెయ్యండి. ప్రాబ్లం సాల్వ్ అవుతుంది.

రీస్టార్ట్ చేసిన శ్వేత_క్యూటీపై మళ్ళీ నా వైపుకి తిరిగి “పాస్‌వర్డ్ అడుగుతోంది. నేను ఓనర్‌కి ఫోన్ చేసి వస్తా, ఇంతలో లాస్ట్ క్యాబిన్‌లో పిల్లలకి గేమ్స్‌లో ఎమైనా డౌట్ వస్తే చెబుతూ ఉండు, మూడో క్యాబిన్‌లో లవర్స్‌కి కూల్ డ్రింక్ తెప్పించు, 1^st క్యాబిన్‌లో వాళ్ళకి ఐఆర్‌సిటీసీ.కో.ఇన్‌లో టికెట్ బుక్ చెయ్యి” అని చెప్పి నా పర్స్‌లోంచి ఓ రూపాయి బిళ్ళ తీస్కుని వెళ్ళింది.

ఓ 5 మినెట్స్ తరువాత వచ్చి “పాస్‌వర్డ్ ఏమీ లేదట. ఎంటర్ కొడితే చాలట” అని నాకు చెప్పి సిస్టం ఓపెన్ చేసి ఫేస్‌బుక్.కాం కొట్టింది.

నేను: మేడం, టికెట్ చాలా అర్జెంట్. ఈ టైంలో ఫేస్‌బుక్ ఎందుకు ఓపెన్ చేస్తున్నారు?

శ్వేత_క్యూటీపై:  స్టేటస్ అప్‌డేట్ చెయ్యాలి కదా… “రీస్టార్టెడ్ మై సిస్టం” అని… ఎట్లీస్ట్ 5 లైక్స్ వస్తాయి దానికి అని చెప్పి తన పనిలో తాను బిజీ అయిపోయింది.

ఒక 10 మినెట్స్ తరువాత మళ్ళీ నా డీటెయిల్స్ అడిగింది. నేను చెప్పటం స్టార్ట్ చేసా.

(సడన్‌గా) శ్వేత_క్యూటీపై: “సైబర్ దొంగలు మళ్ళీ పడ్డారు. ఆందరూ ఇక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోండి” అని కస్టమర్స్ వైపుకి తిరిగి అరుంధతిలో అనుష్కలాగా  అరిచింది.

నేను:  కొంచెం డీటెయిల్డ్‌గా చెబుతారా?

శ్వేత_క్యూటీపై:  సార్… షాప్ పెట్టినప్పటి నుండి సరిగ్గా నెలాఖరున ఎవరో వచ్చి మా వైర్లు తీసుకొని వెళ్తున్నారు. మళ్ళీ ఒక 30 మినెట్స్ తరువాత తీసుకొని వచ్చి ఇచ్చేస్తున్నారు. ఈ సారి మాత్రం ఇవ్వకపోతే మీరు కూకట్‌పల్లీ పోలీస్ స్టేషన్‌లో కంప్లైంట్ పెడతారా?

నేను:  మీ ఇంటర్నెట్ వైర్లు ఎవరో తీసుకొని వెళ్తున్నారు అని మీకెలా తెలుసు?

శ్వేత_క్యూటీపై: ఊరికే అనటానికి నేనేమైనా మీ లాగా ఫేస్‌బుక్ ఐడీ కూడా లేకుండా ఉన్నానా? వాళ్ళు తీసుకొని వెళ్ళే టైంలో “LAN కేబుల్ అన్‌ప్లగ్డ్” అని వస్తుంది సార్… మళ్ళీ వాళ్ళు తీసుకొని రాగానే “LAN ఈజ్ నౌ కనెక్టెడ్ విత్ 100 MBPS” అని వస్తుంది సార్. ఈ నెలాఖరున మా ఓనర్ ఓ 25 మంది మనుషులని స్తంభం మీదకి ఎక్కించి వాళ్ళని పట్టుకుంటా అంటున్నారు… మీరు కూడా ఒక స్తంభం మీద ఎక్కుతారా?? ప్లీజ్…!!!

నేను: స్తంభం ఎక్కించడం దేనికి మేడం. మీ ఓనర్‌ని టైంకి బిల్ కట్టమని చెప్పండి చాలు. ఈ ప్రాబ్లంస్ రావు.

ఇంతలో “LAN ఈజ్ నౌ కనెక్టెడ్ విత్ 100 MBPS” అని వచ్చింది.

వెంటనే శ్వేత_క్యూటీపై నా డీటెయిల్స్ ఫిల్ చేసి ప్రింట్ కొట్టింది.  ఆమె ప్రింట్ కొట్టడం… “ప్రింటర్ ఈజ్ అవుట్ ఆఫ్ క్యాట్రిడ్జ్” అని మెస్సేజ్ రావడం, దానిని శ్వేత ఫేస్‌బుక్ వాల్ మీద అప్‌డేట్ చెయ్యటం, దానికి 3 లైక్స్ ఎండ్ 1 డిస్‌లైక్ రావటం మొత్తం 1.2 సెకెండ్స్‌లో జరిగిపోయాయి.

శ్వేత_క్యూటీపై: డోంట్ వర్రీ సార్. దీనికి నా దగ్గర ఒక చిట్కా ఉంది. మొన్ననే “నోరు అదుర్స్” ప్రోగ్రాం చూసాను. ఒక కిలో బొగ్గులో, చిటికెడు ఉప్పు, కొంచెం ఇంగువ, ఒక మామిడి దబ్బ, 300 గ్రాములు ఉల్లిపాయలు నూనెలో వేసి ఒక 20 నిముషాలు మగ్గ పెట్టి, అందులో 100గ్రా జీడి పప్పు, 50గ్రా కిస్ మిస్  వేస్తే మనకు ప్రింటర్ క్యాట్రిడ్జ్ రెడీ. మీరు కొంచెం మెహదీపట్నం రైతు బజార్‌కి వెళ్ళి ఉల్లిపాయలు, మామిడి దబ్బ తీసుకొని వస్తారా ప్లీజ్?

నేను: ఇవన్నీ చెసే టైంకి తమిళంలో విజయ్ ఇదే మూవీని “నాందా బిజినెస్ మ్యాన్” అని, హిందీలో సల్మాన్ ఖాన్ “బిజినెస్ మ్యాన్ నంబర్ 1″ అని రీమేక్ చేసేస్తారు. మన తెలుగులో పాత చిత్రాల గీతాలు అని బిజినెస్ మ్యాన్ పాటలు కూడా వేస్తూ ఉంటారు మేడం. ఇంకేదైనా జీవితాన్ని మార్చే ఐడియా ఇవ్వండి.

శ్వేత_క్యూటీపై: ఐతే సినిమా హాల్‌కి వెళ్ళి జెంట్స్ క్యూలో నిలబడండి.

(చేసేదేమీ లేక, చెయ్యగలిగింది కూడా ఏమీ లేక తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళాను.)

“నా పతిదేవుడి కంటే ఉత్తమ పురుషుడు ఈ భూప్రపంచం మీద ఏ పెళ్ళానికైనా మొగుడుగా లభించి ఉంటాడా!!! అనిపించి, ఆ క్షణంలో కొండంత సంతోషం, కించిత్ గర్వం నా మెదడులో ప్రవేశించి, ఆయన్ని వెనుకమాటుగా వెళ్ళి ఎడమ చెవిని కొరకాలనిపించింది.”

టీవీలో మళ్ళీ అదే డైలాగ్ విన్నాక నాకు ఏమి అర్ధం కాలేదు.

నా భార్య వైపుకి తిరిగి “రెండు గంటల నుంచి అదే డైలాగ్ చెబుతోందా? మరి హీరో ఏమి చేస్తున్నాడు?” అని ఆవేశంగా అడిగాను.

భార్య:  లేదండీ… 1^st టైం చెబుతున్నప్పుడు హీరో బాత్‌రూంకి వెళ్ళాడు.

నేను: మరి బాత్‌రూంలో 2 గంటల నుంచీ ఏమి చేస్తున్నాడు?

అమ్మ:  లేదురా… స్నానం చేస్తూంటే షాంపూ అయిపోయింది. దాని కోసం హీరోయిన్ కేర్ హాస్పిటల్‌కి వెళ్ళింది.

నేను: షాంపూ కోసం కేర్ హాస్పిటల్‌కి దేనికి?

భార్య: షాంపూ కొనాలంటే డబ్బులు కావలి కదా… రక్తదానం చేసి షాంపూ కొనుక్కొని వచ్చింది.

నేను: సరే, మరైతే షాంపూ ఇచ్చి డైలాగ్ చెప్పలేదా?

అమ్మ: షాంపూ ఇచ్చే టైంకి హీరో హాల్లో కళ్ళు తిరిగి పడిపోయాడు.

నేను: దేనికి కళ్ళు తిరిగి పడిపోయాడు. అతనికేమైనా లో బీ.పీ ఆ…?

భార్య:  లేదండీ, షాంపూ కోసం భార్య బయటికి వెళ్ళగానే ఈయనగారు హాల్లోకి వచ్చి సన్ టీ.వీలో టి.రాజేందర్ పాత మూవీలో హీరో ఇంట్రొడక్షన్ సాంగ్ చూసాడంట.

నేను: మరి ఎవరు లేపారు హీరోని?

అమ్మ:  బ్లడ్డు ఇచ్చి “హెడ్ ఎండ్ షోల్డర్స్” షాంపూ తీసుకొని వచ్చిన హీరోయిన్, “వంట పెంట” కార్యక్రమంలో చెప్పిన “బాటా చెప్పులతో హల్వా” తయారు చేసి, హీరోకి పెట్టాలి అనుకునే టైంలో హీరో ఉలిక్కిపడి లేచి మళ్ళీ బాత్‌రూంలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

నేను: మరి ఇప్పుడు ఏంటి పరిస్థితి?

భార్య: ఆయనేమో బాత్‌రూంలో ఉన్నాడు. హీరోయిన్ ఏమో ఈ డైలాగ్ చెబుతూ ఉంది…

“నా పతిదేవుడి కంటే ఉత్తమ పురుషుడు ఈ భూప్రపంచం మీద ఏ పెళ్ళానికైనా మొగుడుగా లభించి ఉంటాడా!!! అనిపించి, ఆ క్షణంలో కొండంత సంతోషం, కించిత్ గర్వం నా మెదడులో ప్రవేశించి, ఆయన్ని వెనుకమాటుగా వెళ్ళి ఎడమ చెవిని కొరకాలనిపించింది.”

నేను: ఓహ్, అయితే నేను ఏమీ మిస్ అవ్వలేదు కదా!!

ఇంతలో ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది. ఫోన్ వైపు చూస్తే మేనేజర్ అని కనిపించింది. పిక్ చేస్తే “దేర్ ఈజ్ ఎ సర్వ్1. సర్వర్ డౌన్. ఎక్కడ ఉన్నా వెంటనే రావలెను. హ్యావ్ ఎ నైస్ డే. టేక్ కేర్” అన్నాడు.

సో, ప్రస్తుతం బిజినెస్ మ్యాన్ ఆలొచనకి పాజ్ ఇచ్చి మళ్ళీ టప్పర్‌వేర్ క్యారియర్, లెనోవో ల్యాప్‌టాప్‌తో ఆఫీస్‌కి స్టార్ట్ అవుతున్నా.  (ఇంతలో…)

భార్య:  ఏమండీ, హీరో ఇప్పుడే బాత్‌రూం తలుపు తెరిచాడు, సబ్బు అయిపోయిందిట… అని ఏదో చెప్పబోయింది.

నేను మాత్రం  అస్సలు విననట్టు ఆఫీస్‌కి కంటిన్యూ అయిపోయా.

———- Rockesh

ఎర్రటి ఎండలో నడుస్తూ వస్తున్నాను…చేతికున్న ఐదు బంగారు ఉంగరాలు కూరగాయల సంచితో సరసాలాడుతుంటే విసుగు పుట్టి మెడలో గొలుసుకి వేసుకుని సూర్యుడిని తిట్టుకుంటూ నడవసాగాను…నా చర్యలన్నీ ఎవరో గమనిస్తున్నట్టు నా ఆత్మా రాముడు వీపు గోకుతున్నాడు…దాహార్తితో నడుస్తున్న నేను వాడి నోరు మూసి నా నోరు తెరిచి కొబ్బరి బొండం తాగుతుండగా… నన్ను తదేకంగా ఒకడు గమనిస్తున్నాడు…మెడలో ఎర్ర రుమాలు…అడ్డ చారల చొక్కా…గళ్ళ లుంగీ…కరీం బీడీ కట్ట లోంచి ఒక బీడీ తీసి కాలుస్తూ నా వైపు ఎగా దిగా చూస్తున్నాడు…నేను మళ్లీ నడక ప్రారంభించి ఎందుకో వెనక్కి తిరిగి చూస్తే..ఆ ఆగంతకుడు నా వెంట పడటం గమనించాను…ఎగిరి పడుతున్న ఉంగరాలతో కూడిన నా బంగారు గొలుసుని లోపలికి తోసుకుంటూ నడుస్తుంటే ఈ లోగా ఒక్క ఉదుటన వాడు నా మీదకి దాడి చేసి నా చేతిలో ఉన్న రెండు కిలోల ఉల్లిపాయల సంచిని అపహరించుకుపోయాడు!

నమ్మలేకపోయాను…దొంగ దొంగ అని గట్టిగా అరవసాగాను…కానీ కనుచూపు మేరలో వాడి జాడ లేకపోవటంతో నాలో దుఃఖం తారాస్థాయికి ఎదిగింది…’ ఛీ…ఉల్లిపాయని కొస్తే ఏడ్చేది ఉల్లిపాయ కాదురా..కోసిన వాడే…’ అని ఆవేశంతో కూడిన దుఃఖం వల్లొచ్చిన డైలాగ్‌ని వాడి పైన వాడాను….నా కష్టార్జితం…నా రెండు సంవత్సరాల జీతంతో కొన్న ఉల్లిపాయలు… ’నాకీ హుల్లిపాయల్ నీకీ హమ్ముతున్నా…నాకీపోకుండా చూస్కో భాయీ..’ అని సేఠ్ చమన్ లాల్ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి… బాధ దిగమింగుకుని దగ్గరలో ఉన్న పోలీసు స్టేషన్ లో ఫిర్యాదు చేసాను…దిగులుతో ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా దారిలో పుంత రోడ్డు వీధి చివర చెస్ బోర్డు లాంటి గుడ్డ కనిపించింది… ఎందుకో కాస్త దగ్గరగా వెళదామనిపించి వెళ్ళాను. అరే…!!! వీడు నా ఉల్లిపాయల సంచి కొట్టేసిన దొంగ…అదే లుంగీ…ఎస్స్..అని నా ఆత్మారాముడు మళ్లీ గోకడం స్టార్ట్ చేసాడు…నెమ్మదిగా ఆ పోలీసుకి కాల్ చేసి రమ్మని చెప్పాను… వాళ్ళని గమనిస్తూ అక్కడే నిలబడ్డాను….

” ఆకాశం ఎర్రగా ఉంది…”
” అది రక్త విరోచనంతో బాధ పడుతున్న పిట్ట రెట్టల వల్ల వచ్చిన ఎరుపు…”

” సీక్రెట్ కోడ్ సరిపోయింది…. ఇదిగో పాతిక కిలోల బంగారం…”

” ఇదిగో రెండు కిలోల ఉల్లిపాయలు…”

’ఓరి మీ సోడాలో గోళీలు పగిలిపోను…నా సంపద కాజేసి స్మగ్లింగ్ చేస్తారా..” అంటూ బూతుల లిస్టు కొనసాగించేలోపు… పోలీసులు వచ్చి వాళ్ళని పట్టుకోవటం… నా సంపద నా చేతికి వచ్చేయటం రెప్ప పాటులో జరిగిపోయాయి… ఆ పోలీసు ఆఫీసర్ నా సమయస్పూర్తిని మెచ్చుకొని , మరుసటి రోజు తన ఇంటికి భోజనానికి పిలిచాడు … పనిలో పనిగా తన చెల్లి నిశ్చితార్థానికి కూడా అటెండ్ కావచ్చు అన్నాడు ..

మరుసటి రోజు పోలిసాయన ఇంటికెళ్ళి డోర్ బెల్ కొట్టా … ’బయూం..’ అంటూ బస్సు హారన్ గాడిద ఓండ్రలా వినపడింది… ఉలిక్కిపడి , లేచే లోపు తలుపు తెరిచి పోలీసు బాబాయి లోపలి తీసుకు వెళ్ళాడు… ఫంక్షన్ ఇంకా మొదలవ్వలేదు .. నిండా జనాలతో గది కిక్కిరిసిన బస్సులా ఉంది … జనాలని తొసుకుంటూ లోపలికెళ్ళా … లోపల ఇంటి గోడల పైన వింత వింత రాతలు కనపడ్డాయి…”ఈ ఇల్లు మనందరిది…దీనిని పరిశుభ్రంగా ఉంచుకుందాం..”, “దేశ భాషలందు తెలుగు లెస్స”, “ఇంటికి వచ్చిన అతిధి భోజనం చేయకుండా వెళ్ళటం నేరం..అందుకు వేయి రూపాయల వరకు జరిమానా” ఇత్యాది కొటేషన్స్ చూసి బెదిరిపోతున్న నా కన్‍ఫ్యూజన్‌కి తెర దించుతూ…పోలీసు బాబాయి వాళ్ళ నాన్నని పరిచయం చేసారు… ఆయన RTC లో పని చేసి రిటైర్ అయ్యి… కొత్త టైర్‌ లా మెరిసిపోతున్న పార్థసారథి గారు …

ఆయనకి ఓ నమస్తే పెట్టి కుర్చీలో కూర్చోబోయాను…”ఆ… ఆ… ఆగు నాయనా… స్త్రీలను గౌరవించటం మన సంప్రదాయం… వాళ్లకి కేటాయించిన సీట్లలో వాళ్ళని కుర్చోనిద్దాం” అన్నారు. నేను కూర్చోబోయిన కుర్చీ పసుపు రంగులో ఉన్నప్పుడే అర్థం చేసుకోవాల్సింది … ఆయన అర్థాంగిని అందులో కూర్చోనిచ్చి , పక్కనే ఉన్న సోఫాలో నలుగురు కూర్చోగా మిగిలిన స్థలంలో ఒంటిపిరుదాసనం వేసి కూర్చున్నా …

ఎదురుగా టీవీ ఆన్ చేసుంది .. యాడ్స్ మద్యలో అడపాదడపా ప్రోగ్రామ్స్ వస్త్తున్నాయి .. “ఆహా…ఆమె ఎంత సంస్కారంగా ఉందో…!!! ఉండదూ మరీ…!!! వాళ్ళింట్లో XXX ఫినాయిల్ వాడతారు…## ఈ నాటి మన పందుల పెంపకం కార్యక్రమంలో… పసి పందులకి పోలియో చుక్కలు ఎలా వెయ్యాలి…## ఈ నాటి ’మీ వంట-మా పెంట’ కార్యక్రమంలో కుంకుడు కాయల ఊరగాయ ఎలా పెట్టాలో తెలుసుకుందాం..## లంగోటా మీద నేరేడు పండు రంగులో మామిడి పిందెల బోర్డరు కుట్టడం ఎలాగో ఇప్పుడు తెలుసుకుందాం…## ఆకాశాన్ని అంటుతున్న ఉల్లి ఆభరణాల ధరలు…”

కొంత మందికి ఇలా ఇంటికి వచ్చిన అతిథులని కూర్చోపెట్టి ముచ్చటగా మాట్లాడకుండా , టీవీ ఆన్ చేసి ఇష్టమొచ్చినట్టు రిమోటు మీద కసి తీర్చుకోవటం ఇష్టం. ఇలాంటి కరుడు కట్టిన టీవీవాదులకు, మగ సుమో రెస్లర్స్ బీచ్ వేర్ ఫ్యాషన్ షో చూపించాలి. టీవీ ఆఫ్ చేయమంటే ఎక్కడ పెళ్ళి ఆల్బం తెచ్చి చేతులో పెడతారేమోననే భయంతో పళ్ళు బిగబట్టి , ఈటీవీ సుమన్ డాన్సు బిట్ చూస్తు కూర్చున్నా …

ఈలోగా మగ పెళ్లి వాళ్ళు రానే వచ్చారు. ఒక నడక చేతకాని పసి పిల్లవాడు బుడి బుడి అడుగులు వేస్తూ ముందుకు వస్తుంటే పార్థ సారథి గారు “ఆహా..రన్నింగ్ బస్సులో కండక్టరు నడిచినట్టు ఎంత ముచ్చటగా నడుస్తున్నాడో…!!!” అని వ్యాఖ్యానించారు. “థూ దీనమ్మ జీవితం” అనుకున్నా … సంపన్నుల్లా ఉన్నారు, పెళ్లి కొడుకు మెడలో ఉల్లి కోళ్ళు చూస్తేనే తెలుస్తోంది… చూపులు బానే పూర్తయ్యాయి…ఈలోగా ఎందుకో లోపల ఉద్రిక్త వాతావరణం నెలకొంది… చనువు తీస్కుని ఏం జరిగిందని దిగులు మొహం పెట్టుకున్న పార్థసారథి గారిని అడిగాను.

“నో ఎంట్రీ బోర్డు చూపిస్తున్నారు బాబు… ఎక్స్ట్రా లగేజి కడితేనే కానీ ప్యాసింజర్ని ఎక్కించుకోరట…” అన్నాడు. కన్‍ఫ్యూజన్‌లో కూడా పిచ్చ క్లారిటీ మెయింటెయిన్ చేస్తున్న నా క్లారిటీని కన్‍ఫ్యూజ్ చేస్తూ పోలీసు బాబాయ్… పెళ్లి వారు కట్నం ఎక్కువ ఇవ్వాలని కోరారు అని వివరించారు. వీళ్ళ నవ రంధ్రాలలో నవరత్న ఆయిల్ పొయ్య. ఆశకు హద్దు లేదా…!!! అనుకున్నాను. కాసేపు ఆలోచించాను… ఆయన వల్లనే నేను పోగొట్టుకున్న ఉల్లి సంపద తిరిగి సంపాదించుకోగలిగాను. సహాయం చేయటం లో తప్పు లేదనిపించింది. అందుకే నా దగ్గర ఉన్నవాటిలో సగం ఉల్లిపాయలను బహుమతిగా చదివించాను.

అమ్మాయి కళ్ళలో ఆనంద భాష్పాలు, పార్థసారథి కళ్ళలో ఆశ్చర్య భాష్పాలు ఒకే సారి వర్షించాయి. నేను ఇచ్చిన ఉల్లిపాయలు ఎవరైనా తరుగుతున్న పాపానికి ఒడిగాట్టారేమో అని కంగారు పడ్డాను. ఆశీర్వాదం తీసుకోమని పెద్దలు ఆమెని నా కాళ్ళకు నమస్కరించమన్నారు… “అష్ట ఉల్లైశ్వర్యప్రాప్తిరస్తు” అని దీవించి, హాలు మద్యలో వేలాడదీసిన ఉల్లిపాయని తదేకంగా చూస్తూ తృప్తిగా భోజనం చేసి, ఇంటికి బయల్దేరాను.

దారిలో జాయ్ అలుక్కాస్ పోస్టర్ లో, మెడలో ఉల్లి పొరల నెక్లేస్ వేసుకుని ఉన్న ఇలియానా బొమ్మ చూస్తూ రోడ్ దాటుతుండగా బంగారు లోడ్ తీసుకెళ్తున్న లారీ నన్ను గుద్దటంతో ఉలిక్కిపడి లేచాను… వారినీ…!!! ఇదంతా కలా!!! ఉల్లి పాయల ధరలు పెరగటంలో ఎగ్జాగరేషన్ని ఇలా కలగన్నానా…!!! అని ఆశ్చర్యపోయాను… సాయంత్రం మా వీధి మురికి కాలువ పక్కన బండిలో పానీపూరీ తింటూ ప్లేట్ చాచి “థోడా ప్యాజ్ డాలో…” అని మనస్పూర్తిగా అడిగి భావప్రాప్తి పొందాను

——- Kittu